پيوندهاى زائد به صورتى نامفهوم درمىآيد ، و اين خود نشانه بارزى از منشآت سست و خوارمايه است . زبان فارسى با زبان عربى اختلاف زياد دارد . از جمله صيغهء تأنيث و تثنيه كه در زبان عربى هست در زبان فارسى نيست ، امّا قواعد آن تا حدّ زيادى منطبق با صرف و نحو عربى است ، و چون زبان فارسى فاقد دستور زبان مىباشد طالبان علم براى آموختن زبان فارسى در سطح بالا به ناچار از صرف و نحو عربى سود مىجويند ، و اين واقعيت بيانگر تشابه تركيب بندى كلّى اين دو زبان مىباشد . زبان فارسى داراى بيست و نه حرف است ، و آخرين آنها « لا » است كه از پيوند دو حرف « ل » و « الف » تركيب يافته ، چنان كه بين حروف الفباى فرانسه نيز حرفى است مركب از پنجمين و نوزدهمين حروف زبان ما . برخى از كسان حرف مركب « لا » را حرف اصلى نمىشمارند ، و مجموع حروف زبان فارسى را بيست و هشت حرف مىدانند . در برخى از نوشته‌ها چهار حرف ديگر از جمله « پ » و سه حرف ديگر كه تلفظشان براى ما فرانسويان آسان نيست ، ديده مىشود ، ولى آنها در شمار حروف الفبا درنمىآيند . از اين رو آنان كه حروف زبان فارسى را بيش از بيست و هشت مىشمارند به راه خطا مىروند ، و سبب سر در گمى و گمراهى ديگران مىگردند . زيرا ايرانيان هنگامى كه الفبا را به كودكان خود ياد مىدهند از آن چهار حرف نام نمىبرند ، ولى هر زمان مناسب دانستند آنها را نيز ياد مىدهند . بنابراين نمىتوان گفت كه ايرانيان مانند عبرانيان و تازيان در الفباى خود حرف « پ » و « چ » ندارند . همهء بيست و هشت حرف الفباى فارسى مصمت است ، و الفباى عربى نيز چنين است ، امّا عده‌اى از محققان « الف » نخستين حروف الفبا را كه آهنگ و كشش حرف « A » يا آكسان گراو يا آكسان اگوى الفباى ما را دارد مصوت مىدانند . « الف » زبان فارسى « الف » الفباى عبرى ، و مطابق آهنگى است كه در الفباى زبان يونانى به كار مىبرند ، و آن را نرمى و روانى كلام مىشمارند . گر چه حروف زبان فارسى مصمت‌اند امّا سه حرف « الف » ، « و » ، « ى » حالت حروف مصوت را دارند ، ولى حروف مصمّت زبان فارسى در تلفظ متجلّى مىشوند . ايرانيان آنچه را ما آكسان مىناميم حركت مىنامند كه به معنى جنبش است زيرا حركت وسيلهء جنبش مصمّتات مىگردد ، و حركات سه است : زبر ، زير ، پيش كه فوق و تحت و جلو هم مىگويند . پيش را با آهنگ ويرگول ، و دو ديگر را با آهنگ